கோயிலில் சுவாமி தரிசனம் முடிந்ததும்… “பிரசாதம் வாங்கிட்டீங்களா?” என்று கேட்பது ஏன்?
- ஒரு சிறிய லட்டு…
- கொஞ்சம் சர்க்கரைப் பொங்கல்…
- ஒரு கைப்பிடி சுண்டல்…
- சிறிதளவு பஞ்சாமிர்தம்…
இவை எல்லாமே சாதாரண உணவுதான். ஆனால், அதே உணவு கோயிலில் இறைவனுக்கு படைக்கப்பட்ட பிறகு, அதை நாம் ஏன் இவ்வளவு பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்?
அதை கையில் வாங்கும்போது ஏன் மனதில் ஒரு விதமான சந்தோஷம்? ஏன் அதை கீழே வைக்காமல் மரியாதையாக எடுத்துக்கொள்கிறோம்?
இதற்குப் பின்னால் இருக்கும் பாரம்பரியமும் ஆன்மீக உணர்வும் மிகவும் அழகானது!
“பிரசாதம்” என்றால் உணவு மட்டும் அல்ல!
“பிரசாதம்” என்பது இறைவனுக்கு நிவேதனம் செய்யப்பட்டு, பின்னர் பக்தர்களிடம் பகிரப்படும் உணவு அல்லது புனிதப் பொருளைக் குறிக்கிறது.
ஆன்மீக பாரம்பரியத்தில் ஒரு முக்கியமான எண்ணம் இருக்கிறது:
“முதலில் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பு… பின்னர் நமக்கு ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.”
இதுதான் பிரசாதத்தின் அடிப்படை உணர்வு. நாம் சாப்பிடும் உணவைப் பற்றிய மனநிலையே இங்கே மாறுகிறது:
- “இது எனக்கு கிடைத்தது” என்பதிலிருந்து…
- “இது இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டு, எனக்கு கிடைத்தது” என்ற நன்றியுணர்வாக மாறுகிறது.
அதனால்தான் பிரசாதம் வெறும் உணவாக பார்க்கப்படுவதில்லை.
ஒரு சாதாரண உணவுக்கு “புனித உணர்வு” எப்படி வருகிறது?
இதுதான் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதி!
ஒரு உணவு தயாரிக்கப்படுகிறது. அதை இறைவனுக்கு முன் வைத்து, நிவேதனம் செய்து, பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதில் முக்கியமானது உணவு மாறிவிட்டது என்பதைக் காட்டிலும், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நம்முடைய மனநிலை மாறுகிறது என்பதுதான்.
அதனால்தான் பிரசாதத்தை மரியாதையுடன் வாங்கி, வீணாக்காமல் சாப்பிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் பல தலைமுறைகளாக தொடர்ந்து வருகிறது.
பிரசாதம் சொல்லும் முதல் பாடம் – “நன்றி!”
நம்முடைய வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் நாம் எப்போதும் கவனிப்பதில்லை. ஆனால் கோயிலில் கிடைக்கும் ஒரு சிறிய பிரசாதம் கூட… “நன்றி சொல்ல மறந்துவிடாதே…” என்று நமக்கு நினைவூட்டுவது போல இருக்கிறது.
- உணவுக்கு நன்றி…
- குடும்பத்திற்கு நன்றி…
- வாழ்க்கைக்கு நன்றி…
- இறைவனுக்கு நன்றி…
இந்த Gratitude (நன்றியுணர்வு) உணர்வுதான் பிரசாதத்தின் அழகான ஆன்மீக செய்திகளில் ஒன்று.
ஏன் பிரசாதத்தை வீணாக்கக்கூடாது?
“இது பிரசாதம்… வீணாக்கக்கூடாது” என்று சிறு வயதிலிருந்தே பலர் கேட்டிருப்போம். அதன் பின்னால் வெறும் பயம் இருக்க வேண்டியதில்லை; உணவை மதிக்க வேண்டும் என்ற நல்ல பழக்கமும் அதில் இருக்கிறது.
ஒரு சிறிய அளவு பிரசாதமாக இருந்தாலும், அது இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்ற மரியாதையுடன் அதை ஏற்றுக்கொள்வதால், உணவின் மதிப்பையும் நாம் உணர்கிறோம்.
ஏன் ஒவ்வொரு கோயில் பிரசாதத்திற்கும் ஒரு தனி சுவை இருக்கிறது?
இதில் சுவை மட்டும் இல்லை… நினைவும் இருக்கிறது!
- ஒரு கோயிலின் சர்க்கரைப் பொங்கல்…
- மற்றொரு கோயிலின் சுண்டல்…
- வேறொரு தலத்தின் பஞ்சாமிர்தம்…
- சில கோயில்களின் பிரபலமான லட்டு…
ஒவ்வொரு பிரசாதமும் அந்தந்த கோயிலின் வழிபாட்டு மரபுகள் மற்றும் உள்ளூர் பாரம்பரியங்களுடன் இணைந்திருக்கலாம்.
அதனால்தான் சில பிரசாதங்களை சாப்பிடும்போது… “இந்த சுவை அந்த கோயிலை நினைவுபடுத்துகிறது!” என்று தோன்றும். அது வெறும் சுவை அல்ல… ஒரு ஆன்மீக நினைவு.
பிரசாதத்தை மற்றவர்களுக்கும் பகிர்வது ஏன் இவ்வளவு அழகானது?
கோயிலில் பிரசாதம் வாங்கியவுடன், “எனக்கு மட்டும் போதும்” என்று வைத்துக்கொள்ளாமல்… “நீங்களும் எடுத்துக்கோங்க…” என்று குடும்பத்தினருக்கும் நண்பர்களுக்கும் கொடுப்பதை நாம் பார்க்கிறோம்.
அந்த ஒரு சிறிய செயலில் ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பாடம் இருக்கிறது:
இறைவனிடமிருந்து கிடைத்ததைப் பகிர்ந்துகொள்.
அதனால்தான் பிரசாதம் பக்தியை மட்டும் அல்லாமல் பகிர்வு, அன்பு, நன்றியுணர்வு போன்ற நல்ல மதிப்புகளையும் நினைவூட்டுகிறது.
பிரசாதம் ஏன் மனதிற்கு இவ்வளவு Special?
ஒரு முறை யோசித்துப் பாருங்கள்… கோயிலுக்குள் செல்லும்போது மனதில் இருந்த எண்ணங்கள் வேறு.
- விளக்கைப் பார்க்கிறோம்…
- மணியோசையைக் கேட்கிறோம்…
- சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நிற்கிறோம்…
- இறைவனை நினைத்து பிரார்த்திக்கிறோம்…
- பின்னர் கையில் கிடைக்கும் பிரசாதம் அந்த முழு அனுபவத்தையும் நினைவுபடுத்துகிறது.
அதனால் தான் ஒரு சிறிய பிரசாதம் கூட மனதில் ஒரு பெரிய ஆன்மீக நினைவாக பதியலாம்.
பிரசாதத்தை கையில் வாங்கும்போது ஏன் மரியாதை?
பல பக்தர்கள் பிரசாதத்தை இரு கைகளாலும் வாங்குகிறார்கள். சிலர் அதை மரியாதையுடன் நெற்றியில் தொட்டுக்கொள்கிறார்கள்.
இவை பக்தி மற்றும் மரியாதையை வெளிப்படுத்தும் பாரம்பரிய வழக்கங்கள். அதன் உள்ளார்ந்த உணர்வு:
“இது எனக்கு கிடைத்த அருள்… நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.”
உண்மையில் பிரசாதம் நமக்கு என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறது?
பிரசாதத்தின் பின்னால் இருக்கும் ஆன்மீக செய்தியை மூன்று வார்த்தைகளில் சொல்லலாம்:
- அர்ப்பணிப்பு: எதையும் நமக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல், முதலில் நன்றியுடன் அர்ப்பணிக்க கற்றுக்கொடுக்கிறது.
- நன்றியுணர்வு: நம்மிடம் இருப்பதை மதிக்கச் சொல்கிறது.
- பகிர்வு: கிடைத்ததை மற்றவர்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ளச் சொல்கிறது.
இதுதான் ஒரு சிறிய பிரசாதத்திற்குள் இருக்கும் பெரிய அர்த்தம்.
அடுத்த முறை பிரசாதம் வாங்கும்போது…
அது ஒரு லட்டுவாக இருந்தாலும் சரி, ஒரு கைப்பிடி சுண்டலாக இருந்தாலும் சரி, கொஞ்சம் பஞ்சாமிர்தமாக இருந்தாலும் சரி… ஒரு நிமிடம் அதை கவனியுங்கள்.
“இது வெறும் உணவு அல்ல… ஒரு பாரம்பரியம். ஒரு பக்தி உணர்வு. ஒரு நன்றியின் நினைவூட்டல்.” என்று நினைத்துப் பாருங்கள். அப்போது அந்த சிறிய பிரசாதத்திற்கும் ஒரு புதிய அர்த்தம் தெரியும்.
இறுதியாக…
கோயில் பிரசாதத்தின் சிறப்பு அதன் அளவில் இல்லை… அதை நாம் எந்த மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு சிறிய கைப்பிடி பிரசாதம்:
- நன்றியைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.
- பகிர்வை நினைவூட்டலாம்.
- பக்தியை ஆழப்படுத்தலாம்.
- ஒரு கோயில் தரிசனத்தை மறக்க முடியாத நினைவாக மாற்றலாம்.
“பிரசாதம் என்பது சுவைக்காக மட்டும் கிடைப்பதல்ல… நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்காக கிடைக்கும் ஒரு புனித நினைவாகும்.”
ஒரு கைப்பிடி பிரசாதம்… ஒரு பெரிய ஆன்மீக உணர்வு!
